Ο Μιχάλης Γκανάς στην πόλη της Βαλτερίνης

Ο Μιχάλης Γκανάς μάς ξεναγεί στους δρόμους της ποίησής του ενώ ο Δημήτρης Δριστάς μάς θυμίζει τραγούδια σε στίχους του ποιητή

(«Ιδεοδρόμιο», Πέμπτη 3 Απριλίου και ώρα 8 το βράδυ)

ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΛΦΑ

Ο Μιχάλης Γκανάς, από τους καλύτερους σύγχρονους Έλληνες ποιητές, γεννήθηκε στον Τσαμαντά Θεσπρωτίας το 1944. Από το 1962 ζει και εργάζεται στην Αθήνα, όπου ήρθε για να σπουδάσει νομικά. Βιβλιοπώλης για μια δεκαπενταετία, συνεργάστηκε αργότερα με την κρατική τηλεόραση ως επιμελητής λογοτεχνικών εκπομπών και σεναριογράφος. Από το 1989 είναι κειμενογράφος σε διαφημιστική εταιρεία. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες, ενώ στίχοι του έχουν μελοποιηθεί από γνωστούς Έλληνες και ξένους συνθέτες: Δημήτρης Παπαδημητρίου, Νίκος Αντύπας, Νίκος Ξυδάκης, Ευανθία Ρεμπούτσικα,Παντελής Θαλασσινός, Μίκης Θεοδωράκης, Νίκος Μαμαγκάκης, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Μιχάλης Χριστοδουλίδης, Νίκος Κηπουργός, Θάνος Μικρούτσικος, Μάνος Αχαλινωτόπουλος, Bregovic, AraDinkjian, DulcePontesκ.ά..

Μετέφρασε τις "Νεφέλες" του Αριστοφάνη για το Θέατρο Τέχνης - Κάρολος Κουν και τους "Επτά επί Θήβας" του Αισχύλου για το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πατρών. Το 1994 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για το βιβλίο του "Παραλογή". Τον Δεκέμβριο του 2011 τιμήθηκε με το Βραβείο Ποίησης του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του.

Αφορμή για την εκδήλωση στάθηκε το τελευταίο βιβλίο του Μιχάλη Γκανά, ένας ωραίος χορταστικός τόμος, κοντά 300 σελίδες, που συγκεντρώνει το σύνολο σχεδόν του λυρικού έργου του ποιητή – επτά συλλογές δημοσιευμένες σε διάστημα 34 ετών, από το 1978 ώς το 2012. Ο Γκανάς όπως εύστοχα σημειώνει ο Κώστας Κουτσουρέλης, ποτέ του δεν πιάστηκε στο άδοξο δόκανο της εκφραστικής ακρότητας, της καινοθηρίας, του εντυπωσιασμού. «Ενώ διαθέτει γλώσσα δική του απολύτως διακριτή, δεν έχασε την επαφή με την κοινή λαλιά, με την κοινή γλώσσα. Στα ποιήματά του περισώζεται ένας πανάρχαιος συμβολικός κόσμος, αυτός που γέννησε και συγκράτησε η ζωή της ελληνικής υπαίθρου. Ένας κόσμος που δεν γνώριζε ακόμη την κοφτή διάκριση μεταξύ συναισθήματος και διανοίας, φύσεως και πολιτισμού, ατόμου και συλλογικότητας, και που γι' αυτό ήταν απαλλαγμένος και από τα δυο εκείνα άχθη που εφ' όρου ζωής κουβαλάει στις πλάτες του ο νεωτερικός άνθρωπος: Της ουτοπίας από τη μια, και του μηδενός από την άλλη – ήτοι το βάρος του πόθου που επειδή ο κορεσμός του είναι ανέφικτος, στο τέλος γίνεται άρνηση και υπαρξιακός βραχνάς».